Thursday, February 15, 2007

என் காதலர் தின அனுபவம். . . .[#19]

கிட்டத்தட்ட நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு வந்த காதலர் தினத்தை என்னால் மறக்க முடியாது, காரணம் என் காதலால் அல்ல யாரோ ஒரு பெண் யாரோ ஒரு பையன் மேல் கொண்ட காதலால். என்ன வித்தியாசமா இருக்கேன்னு நினைக்கிறீங்களா, விபரம் கீழே.

கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த சமயம், எங்கள் ஊரில் இருந்து தஞ்சைக்கு தினமும் பேருந்தில் சென்று வந்தேன். தினமும் எங்கள் ஊர் பேருந்து நிலையம் செல்வது வழக்கம். பேருந்து நிலையத்தில் உள்ள STD பூத்தை தினம் பார்க்க தவறுவதில்லை, காரணம் அதில் வேலை பார்க்கும் ஒரு பெண் தான் (காலேஜ் படிக்கிறப்ப வேற என்ன காரணம் இருக்க முடியும்). நிறத்துக்கும் அழகுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்பதை அந்த பெண்ணை பார்த்துதான் உணர்ந்து கொண்டேன் (சத்தியமா, வேற எந்த காரணமும் இல்லை, இது முனீஸ்வரர் மேலே சத்தியம்).

ஒரு காதலர் தினம் வந்தது, காலையில் காலையில் வழக்கம் போல் கல்லூரிக்கு சென்று விட்டு, ஊருக்கு திரும்பிய போது STD பூத்தில் அந்தப் பெண்ணை காணவில்லை, வீட்டுக்கு திரும்பினேன். வழக்கம் போல் மறு நாள் பேருந்து நிலையம் சென்றேன், அந்த STD பூத்தில் அந்தப் பெண்ணை காணவில்லை. ஆனால் வேறு ஒரு வயதான பெண் கண்ணீர் விட்டு புலப்பிக் கொண்டிருப்பதை பார்க்க முடிந்தது. விசாரித்ததில் அந்த பெண்ணின் தாயார் அவர் என்பதும், நேற்று காதலர் தினத்தன்று, அந்தப் பெண் ஒரு பையனோடு ஊரை விட்டு சென்று விட்டதாக தெரிந்தது. அந்தப் பெண்ணின் தாயாரின் கண்ணீரை இன்று வரை மறக்க முடியவில்லை.

காதலில் தன்னை மறக்கிறவர்கள், தங்கள் சொந்தங்களையும் மறந்து விடுகிறார்கள்.
அவர்களின் சந்தோஷத்திற்காக, எத்தனை பேரை வருத்தப் பட வைக்கிறார்கள் . . . . . ?

இது தேவையா. . . . . . ?



பெரும்பாலானோருக்கு காதல் வருவதே இல்லை,
காதல் வந்ததாகவே எண்ணிக்கொள்கிறார்கள். . . .

2 comments:

.:: மை ஃபிரண்ட் ::. said...

இந்த மாதிரி ஒரு சிலரால்தான், நம்ம யோத் பேரே கெட்டுப் போகுது...

வெங்கட்ராமன் said...

நன்றி .:: மை ஃபிரண்ட் ::.

நீங்கள் சொல்வது சரிதான்.